Das Wort zum Sonntag

We rijden terug vanuit Düsseldorf waar we de Caravan-Salon bezocht hebben. Op de radio feel good muziek van WDR4. Je weet wel, dat soort muziek waar je vroeger niet van mocht houden, maar dat je al zo vaak gehoord hebt dat je automatisch mee gaat zingen. Dan om 5 voor 9 het WDR4 equivalent van Das Wort zum Sonntag, een korte bezinning tussen all het gedachteloos consumeren van muziek. Zelfs de KRO durft dat tegenwoordig niet meer. Geloof ik.

Donia, onze Belgische TomTom stem, loodst ons vermijd snelwegen naar huis door plaatsen die we normaal alleen op afslagborden zien: Neuss, Munchengladbach, Heinsberg, Erkelenz.... Ik rijd, en vraag me af of ik eindelijk een reden ontdekt heb voor mijn Pulitzer prijs project. Mijn voornemen om alle Pulitzerprijswinnaars voor literatuur te lezen, en er een stukje over te schrijven. Terwijl ik helemaal niet van literatuur houd.

Het is makkelijk om te consumeren wat je voorgezet wordt, op radio, op televisie, internet, in de bibliotheek. Mijn radio heeft twee geprogrammeerde voorkeurszenders,  mijn tv een favorietenlijstje, Google past zijn zoekresultaten aan op wat ik al eerder gevonden heb. In Wise schijn je eindelijk je voorkeursaanwinsten te kunnen laten mailen.
Ook Donia houdt niet van omwegen. Snelste route is de norm. Want waarom zou je moedwillig 100 km in 2 uur afleggen, als je het ook in 60 minuten kunt doen?
Omdat het gaat om de reis, en niet om het aankomen. Omdat het gaat over het opdoen van ervaringen, omdat het gaat over ontdekking, over het afwijken van betreden paden. En - het woord dat bijna niet genoemd mag worden - omdat het gaat over groei.
En dus heb ik besloten 85 boeken te lezen en er over te schrijven. Omdat ik soms wel eens een ander uitzicht wil, omdat ik houd van reizen, en misschien omdat ik ook een beetje ijdel ben. (Niet verder vertellen!)

Ok, genoeg Word zum Sonntag. Soms wil je ook gewoon geamuseerd worden.