Een bad vol koud water

Ik stap in bad met de intentie om een half uurtje relaxed te lezen. Twee uur later is het water koud, en het boek uit. Het is lang geleden dat ik een boek gelezen heb dat me zo in zijn greep hield.

Cormac McCarthy won in 2007 de Pulitzer prijs voor literatuur voor zijn boek The road. Dat is ook de reden dat ik het boek lees. Ik heb me voorgenomen alle winnaars te lezen. The road is het 9e boek dat ik in handen neem. En het eerste dat ik met anderen wil delen.

McCarthy beschrijft de tocht van een vader en zijn zoontje door een post apocalyptische wereld. We weten niet hoe ze heten. We weten niet waar ze vandaan komen. We weten niet wat er is gebeurd. We weten alleen dat ze op weg zijn naar het zuiden, omdat het daar warmer is.

De zoon is geboren twee dagen nadat het licht uitging. De moeder snijdt haar polsen door met obsediaan glas. Er zitten nog maar twee kogels in het pistool, niet genoeg voor drie mensen. Dat is alles wat we leren van het verleden. Het bestaat niet meer, we hoeven er niets over te weten.

Er is geen leven meer, geen dieren, insecten, planten. Niets meer, behalve stof. Iedereen die zoals ik ooit geprobeerd heeft zevenblad uit de tuin te verwijderen weet dat de natuur veerkrachtig is, weerbarstig zelfs. Een geheel dode natuur is onvoorstelbaar, beklemmend, angstaanjagend. Het kan niet. Alle rampenfilmen, alle rampenboeken geven hoop op een herstellende natuur. Hier is niets, alleen een zwarte, dode wereld.

Als niets wil groeien, dan kun je je je alleen in leven houden met voorraden van toen. Of met mensen. De trektocht is daarmee meteen een zoektocht en een ontwijktocht. Zoeken in huizen naar overgebleven voorraden. Eén keer ontdekken ze een goedgevulde schuilplaats, maar vaak zijn ze hongerig. Ze ontwijken andere mensen. Niet alleen omdat die slecht kunnen zijn - eten of gegegeten worden - maar ook omdat zijzelf goed willen zijn. Andere mensen ontmoeten betekent de vraag of je deelt wat je hebt, of je anderen laat doodgaan van de honger, of je bereid bent te stelen, te doden om in leven te blijven.

Daarmee zet De Weg je telkens aan het denken over je eigen geweten. Wat zou ik doen? Zou ik teruggaan om te zoeken naar het kleine jongetje? Zou ik de oude man te eten gegeven hebben? Zou ik geschoten hebben?
Morele verontwaardiging is een makkelijke emotie. In onze gedachten zouden we allemaal joden verborgen hebben in de oorlog. Maar zouden we dat echt? 

Het boek heeft geen happy end. Het zuiden blijkt even koud als waar ze vandaan komen. De vader sterft.
Misschien is er één lichtpuntje. De zoon wordt gevonden door een andere goede man. Ze hebben nog even getwijfeld of ze hem achterna zouden gaan. De toekomst blijft onzeker.

Het boek is verfilmd, maar ik zal er niet naar kijken. Mijn eigen beelden zijn sterker dan wat een regisseur kan opnemen. Ik weet niet of ik het ooit nog zal lezen, maar vergeten zal ik het niet snel.

HaiPad

Onder de kerstboom lag een klein pakje dat ik ervan verdacht een nieuwe telefoon te bevatten. Zo'n prepaid geval vergelijkbaar met die rode van vorig jaar. Die ik kwijt ben.
In plaats daarvan zat er een doos in met alleen de woorden Android en een foto van een 'ding' op de bovenkant.
Dat ding blijkt een 7" Android tablet te zijn. Dezelfde als waarvan de reclamefolder wekenlang op de eetkamertafel heeft geslingerd. Zoals nu blijkt daar neergelegd als lokkertje. Blijkbaar heb ik gehapt.

De handleiding is Chinees en iets dat door moet gaan voor Engels. Waardeloos dus. Nergens een merknaam te bekennen trouwens.

De eerste indruk is goed: zwart met een zilvergrijze achterkant. Kunststof dat eruit ziet als metaal, weinig knopjes, een paar ingangen waaronder micro usb, hdmi en micro SD.
'Sleek' Ik ken geen Nederlands woord dat beter weergeeft wat ik van het uiterlijk vind.

Maar dan de binnenkant. Wifi werkt binnen twee minuten. Later, als ik bij mijn broer ben, heb ik verbinding binnen een minuut op zijn onbeveiligde netwerk. Hij woont in het midden van nergens, vandaar.

Twee minuten later bekijk ik een YouTube filmpje, tien minuten later is mijn Gmail account geïnstalleerd, een half uur later speel ik mijn eerste gedownloade spelletje.
Ik word er gek van. Deze dingen hebben bewegingssensors, en het kantelen van het scherm laat alle blokjes verschuiven. Mijn man moet me redden, nadat hij eerst over de vloer gerold heeft van het lachen. :)

Het apparaat is geen telefoon. Heb ik ook niet nodig. Maar wat is het dan?

Je kunt er mee mailen, mee surfen, spelletjes mee doen, je agenda mee bijhouden, twitteren, je banksaldo mee bekijken, betalingen mee doen, boeken mee lezen, vanalles dat je kunt bedenken om een apparaat als dit te verantwoorden. Allemaal dingen die je met andere apparaten ook kunt, maar dan langzamer.
Oeps! Dat laatste had ik niet moeten zeggen. Langzamer?

Het is duidelijk dat Android bedoeld is als besturingssysteem voor mobiele telefoons. Het ziet er gelikt uit, maar de functionaliteit is af en toe treurig. Het virtuele toetsenbord werkt moeizaam, en het duurt een eeuwigheid voordat ik ontdek hoe ik de automatische suggesties kan uitzetten. Geen java, niet alle videoformaten worden ondersteund, en de beschikbare programmas in de Android market zijn soms van bedroevende kwaliteit. Mijn Palm Tungsten T|X van 6 jaar oud kan meer dan dit ding. Helaas is die opgebrand.

Maar wat istie mooi! Echt een hebbedingetje. Ik ga er inmiddels mee naar bed en ik sta er mee op. Na het wakker worden snel mijn mail checken in bed voor mijn afspraken, buienradar zodat ik weet wat ik moet aantrekken, en de replies op de thread die ik gisteren startte. Daarna mijn Evernote Todo lijst, en voordat ik zelfs maar uit bed stap, ben ik klaar voor de nieuwe dag.
Dan in de avond nog een half uurtje doorbrengen met een goed boek. Ik lees op dit moment de klassieken, gratis, en je krijgt er een boel cultuur bij.

Het merk? Na veel zoeken vind ik het ergens in de Chinese handleiding. HAIPAD. Mooier kun je het niet verzinnen. Een apparaat met een knipoog, net iets voor mij.

Nu nog een nieuw mobieltje. Merk niet belangrijk, als hij maar rood is.

Reading list

Kwisvraag: wat hebben deze titels met elkaar gemeen?
1918 His Family by Ernest Poole (Macmillan)

1919 The Magnificent Ambersons by Booth Tarkington (Doubleday)
1921 The Age of Innocence by Edith Wharton (Appleton)
1922 Alice Adams by Booth Tarkington (Doubleday)
1923 One of Ours by Willa Cather (Knopf)

Behalve dan dat ze op een lijst met 84 titels staan gedateerd tussen 1918 en 2010? En dat ik van plan ben om ze allemaal te gaan lezen?
 
Van de overige 79 titels heb ik er al vier gelezen, waaronder The color purple, en Empire Falls. Zo'n 5 titels komen me verder bekend voor. Maar voor de rest laat ik me verrassen.
 
De uitdaging wordt niet alleen het lezen zelf, maar ook het vinden van de boeken.
Deze vijf staan inmiddels op mijn nieuwe tablet. Makkelijk, ze zijn open domain en te vinden bij het Gutenberg Project. Ik voorzie dat de problemen zullen ontstaan ergens in de 70er jaren. Maar we zullen zien.

Youtube revisited

Ik heb hier een boekje liggen over de digitale bibliotheek. Daarin wordt deze een schatkamer genoemd. Na afgelopen week twijfel ik opeens heel erg aan de schatkamerfunctie. De oorzaak hiervan is YouTube.

Ik kocht een eend op de markt. Zomaar. Nog nooit geproefd, nog nooit klaargemaakt. Zin in iets anders. Mijn stapel kookboeken leverde 5 eendrecepten op, allemaal met ingredienten die ik niet in huis had, en met wat onbegrijpelijke instructies. Waarom moet je een eend dichtnaaien? Doe ik met een kalkoen ook niet. Waarom moet je er in prikken? Doe ik met een kalkoen ook niet. Dat soort vragen.

Ik google eend recepten. De gebruikelijke smulweb recepten - neem een maggiblokje - sla ik over. Ik vind een video van het food channel. Helaas, ik woon niet in de UK. Ik mag niet kijken. Ik kan natuurlijk IP hider gebruiken, maar dat is mijn eer te na. Informatie moet vrij zijn.
Op Youtube stuit ik op een Zuidafrikaans fillmpje. De kokkin vertelt waarom je een eend moet prikken (watervogels hebben een vetlaag onder de huid) en laat efficient zien hoe je moet snijden, kruiden, vullen en binden. Onderwijl spreekt ze de eend liefdevol toe. Aren't you beautiful? Here you are, dear.
Die avond eten we bijna perfecte eend. Dankzij YouTube.

De schatkamer die de bibliotheek wenst te zijn, is YouTube al lang, tenminste voor beeld en geluid. Later, als ik terugdenk aan die eend, vraag ik me af welke schatten ik nog meer kan vinden. De lakmoes proef.

40 jaar geleden - inmiddels verjaard - pikte mijn oudere broer een lp van Woody Guthrie. Per ongeluk denk ik, in de spanning van iets illegaals doen. In ieder geval, ik draaide de plaat grijs, en mijn favoriete nummer was mean talking blues.

I'm the meanest man that ever had a brain.
All I scatter is aches and pain..
I'm carbolic acid and a poisoned face
I'm standing flat footed and favor crimes and disgrace
If I ever done a good deed, I'm sorry of it.

Jarenlang heb ik alle cd's van Woody Guthrie bekeken op zoek naar uitgerekend dat nummer. Niet te vinden, zelfs niet genoemd in alle informatie over Guthrie. Nu vind ik het terug, compleet met een uitleg van de tekst.

De bibliotheek een schatkamer? YouTube is wat de bibliotheek zou moeten zijn op het gebied van muziek, op het gebied van kookboeken.

Ik wil met iedereen de uitdaging aangaan. Ontdek iets dat niet op YouTube te vinden is.

Eddy Bearz arrives at home. #23

Eindpunt.

In ding 7 heb ik 5 redenen gegeven om 23 dingen te doen. Eens kijken of ik er nog steeds op dezelfde manier tegenaan kijk. Wat heb ik nu eigenlijk geleerd?


Reden 1: leren wat er in de digitale wereld omgaat
Ik leef zelf op internet. Ik kan informatie vinden en op betrouwbaarheid selecteren. Het is mijn vak, dus ik moet meer weten dan mijn klanten. Ik kan het al. Of toch niet?


Dat was mijn commentaar in april. Het is makkelijk om te denken dat je alles al weet, om in te slapen. En om eerlijk te zijn, ingeslapen was ik wel een beetje. De zin om nieuwe dingen te ontdekken ontbrak een beetje. En toch moeten we mee. Ik ben daarom blij dat ik alles gedaan heb. Het heeft me veel geleerd, en vooral: het heeft me opnieuw nieuwsgierig gemaakt naar die grote wereld.

Reden 2: weten waar onze klanten mee bezig zijn
Onze traditionele doelgroep wordt ouder. We hebben de keuze: of we leren wat de jeugd beweegt, of we doen de deur op slot. Voor de jeugd is internet en sociale media even noodzakelijk als voor ons de krant en het acht uur journaal. Als we onze informatiebronnen beperken tot alleen gedrukte media en tv, dan zien we maar een klein deel van de wereld. Dat is ok als je Jan Modaal bent, maar niet als je Miep Bibliotheek heet.

Het is niet genoeg om te weten dat Internet bestaat. Je kunt niet in een bibliotheek werken als je nooit ervaren hebt hoe het is om een boek in één adem uit te lezen, of dezelfde cd keer na keer te beluisteren. Probeer maar eens een klant enthousiast te maken voor een boek dat je nooit gelezen hebt. Gegarandeerd dat zij het aanvoelt. Je moet dus minimaal één maal ervaren hebben hoe het is om iets te doen.

Als er één reden is die voor mij steeds belangrijker wordt, dan is het deze wel. En als je nog twijfelt:
Na deze video twijfel je absoluut niet meer.



Reden 3: Pc vaardigheden verbeteren
Misschien niet voor mijzelf als systeembeheerder, maar ik heb heel wat collega's beter zien worden. Mijn complimenten.

Reden 4: leren leren
Leren is veranderd. Vroeger luisterde je naar de leraar. Die legde je iets uit, en vervolgens maakte je je huiswerk. Deze leermethode bestaat niet meer, simpelweg omdat de ontwikkelingen daar te snel voor gaan. Het oude leren van kennis heeft plaatsgemaakt voor het leren van competenties (vrij vertaald vaardigheden). Om je staande te kunnen houden in de digitale wereld, zul je dus moeten leren hoe te leren. Zelf aan de slag gaan, bronnen raadplegen, digitaal help zoeken, je zult het allemaal zelf moeten kunnen.


Ik hoop niet dat ik ooit uitgeleerd raak. Wat ik aan deze reden zou willen toevoegen, is willen leren. Deze cursus heeft energie vrijgemaakt bij me, energie om weer zelf op onderzoek uit te gaan, nieuwe dingen uit te proberen, te studeren. Het heeft ervoor gezorgd dat ik weer met een frisse blik kijk. Dat is winst, want ik wil wel graag tot mijn 67e met plezier blijven werken.

EINDCONCLUSIE
De eindconclusie van ding 7 staat nog steeds als een huis.

Reden 5: fun!

Als er één ding is dat ik geleerd heb, is dat leren leuk is. Misschien niet op het moment dat je zit te zweten, maar wel als je eenmaal klaar bent.

Zoals nu, misschien wel de laatste posting van Eddy en van mij. We hebben het met veel plezier gedaan, heel veel plezier.

Ik wil daarom Rob en Edwin van harte bedanken voor hun ondersteuning. Maar ook mijn collega's die met veel plezier en toewijding 23dingen voor Bibliotheek Kerkrade|Voerendaal|Simpelveld tot een succes hebben gemaakt. Het was een hele kluif, maar de moeite waard.

Het laatste woord laat ik aan mijn reisgenoot Eddy Bearz.

So, now first of all a Bear's beer.

THE END

Eddy Bearz is ready to move on #22

You think I don't know how to drive? Watch me!

I did not do this! I just tried to repair it.

Ed, Eddy en ik reizen graag door de landen om ons heen met onze camper. Die reizen zijn schijnbaar willekeurig. We kiezen een windrichting, en zien wel waar we uitkomen. Soms zetten we een plek op de kaart omdat we daar graag naar terugwillen. Soms omdat we dat net niet willen.
De afgelopen maanden hebben we een ontdekkingstocht gemaakt over het internet, Eddy en ik. We zijn samen in sociale netwerken gedoken, en we hebben steeds gekeken vanuit twee invalshoeken: Is het iets voor ons, en is het iets voor de bibliotheek?

Als ik naar de inzet in de bibliotheek kijk, dan doen we het niet echt slecht. Het zou beter kunnen, veel beter, maar dat heeft vooral te maken met een gebrek aan mensuren. Maar met beperkte middelen hebben we toch al iets gerealiseerd.

Gerealiseerd voor de bibliotheek

Blogs
Intern communicatieblog OBKnieuws, dat gebruikt wordt voor alle zaken die iedereen snel moet weten. Collectie verplaatst? Baby geboren? Nieuwe regels voor instellingen? Het staat op het blog.

Wiki
Met dank aan Sascha heeft de bieb nu een eigen wiki voor interne informatie. Dat was nodig omdat onze huidige informatiebron (Tobit) alleen te bereiken is in de centrale. De wiki is nog in opbouw.

Twitter
We hebben een biebtwitter: Biebgeheimen. Biebgeheimen wordt bijgehouden door Gabriele met assistentie van Annet. Er zijn inmiddels 210 volgers. En dat zonder er veel ruchtbaarheid aan te geven.
Gabriele twittert vooral over activiteiten en over samenwerking met andere organisaties.
Bestandsdeling
Voor de projectsamenwerking binnen PLB zijn we gestart met een eigen omgeving op Ekic. Hier kunnen we de PLB project agenda bijhouden, en bestanden delen. Alle projectleden hebben de Ekic cursus gevolgd.

Google maps
Alle vestigingen zijn aangemaakt en te vinden via Google maps, zowel bij zoeken op Google als op de website.

Foto's
Onderdeel van onze website is een fototrommeltje waar we foto's van activiteiten plaatsen. Dit wordt heel actief bijgehouden. Ik moet wel eerlijk zeggen dat we dit al hadden, voordat we aan 23 dingen begonnen.
Wat we graag zouden willen, is dat klanten hun eigen foto's kunnen inleveren.

Workshops mediawijsheid
Een kleine greep uit ons aanbod 2010/2011

• Internet bankieren (5 volgeboekte workshops)
• Twitter (2 volgeboekte workshops)
• Picasaweb (2 volgeboekte workshops)
• Lezing Sociale netwerken (o.a. bezocht door e-coaches van Innovo)

Op de agenda:

• Skype
• Hyves en Facebook
• Spotify
• Haal meer uit Google 1+2+3
• Internet Bootcamp

Tot nu toe lopen de aanmeldingen volgens plan. Mooi dus.

In de planning

De bibliotheek aanwezig op sociale netwerken
We moeten zichtbaar zijn waar de klant is, en dus moeten we zijn waar de klant is. Dat is steeds vaker een sociaal netwerk. We hebben al spots op Hyves en Librarything, maar ze worden nog niet actief bijgehouden, in afwachting van de aansluiting op bibliotheek.nl, waarna we hopelijk meer mogelijkheden hebben. Dit zal overigens gebeuren in samenwerking met andere Parkstad Limburg Bibliotheken.

Youtube
De mogelijkheid om Youtube filmpjes op de website te plaatsen, wordt binnenkort gerealiseerd.
Een eigen kanaal zou mooi zijn, je zou daar bijvoorbeeld maatschappelijk stagiairs voor kunnen inzetten.

Aquabrowser met My Discoveries
Wordt deze maand geïmplementeerd op de website.

Wensen?

Wat we vooral nodig hebben in Kerkrade is voldoende personeelsuren van mensen die plezier hebben in sociale media, daar het belang van inzien, en dat kunnen vertalen naar de praktijk van de bibliotheek. Gezien het enthousiasme van een aantal medewerkers zit het wel goed met de deskundigheid. Nu nog uren om het toe te passen.

Eddy Bearz discovers the world #21

Ik heb me het laatste jaar onder andere bezig gehouden met het mogelijk maken van de Aquabrowser voor Parkstad Limburg Bibliotheken op de PLB website. Vergeef me daarom dat ik dit onderwerp oversla. Ik beloof dat ik er nog op terugkom in #22, als we het gaan hebben over 23dingen in de bibliotheek.