zaterdag 29 mei 2010
Librarians do gaga
Niet echt 23 dingen, maar te mooi om te laten liggen.
Wat me ook opvalt: in de USA heten de medewerkers van een bibliotheek gewoon librarian. Wat is er eigenlijk mis met de aanduiding bibliothecaris?
Oorspronkelijk gevonden op: BoingBoing
woensdag 26 mei 2010
Eddy Bearz looks for someone to tweet with #12
Twittereedodah Twittereeday,
My oh my what a wonderful day,
Plenty of sunshine coming my way,
Twittereedodah Twittereeday......
Vorig jaar zijn we een biebtwitter gestart voor de PLB Maand van het spannende boek: Biebgeheimen. Dominique van Heerlen ontwierp de achtergrond, en Gabriele zorgde voor de tweets. Gedurende de hele maand juni werden de activiteiten getwitterd.
Vanuit de theorie dat mensen zich eerder aanmelden bij twitteraars met meer volgers, vroegen we collega's om zich aan te melden. Ik als eerste.
We hadden 65 volgers, voor het merendeel collega's van bibliotheken door het hele land. Sindsdien heeft Gabriele ons account levend gehouden voor het geval dat we het weer eens op deze manier willen inzetten. Er zat dus geen beleid achter, alleen inspiratie. Het aantal volgers staat nu op 119.
Het leidde ook tot de twee succesvolle Twitter workshops die we organiseerden. Om me daarop voor te bereiden, reactiveerde ik mijn eigen account, miriamfrankort.
Ik heb me voorgenomen om iedere werkdag minimaal 1x een tweet te posten. Dat zijn er inmiddels 122.
Zit de wereld op mijn tweets te wachten?
Dat is een opmerking die ik al een paar keer heb mogen lezen bij collega's. Het antwoord daarop is vaker ja dan ze zouden denken. Wat voorbeelden? Eén van mijn collega's is net oma geworden, (gefeliciteerd, Wilma). Haar dochter woont ver weg. Zou het niet leuk zijn als ze elke dag via Twitter zou horen hoe het gaat?
Omgekeerd weet ik zeker dat mijn overleden moeder Twitter omarmd zou hebben. En ik zou het fantastisch gevonden hebben om te lezen waar ze nu weer mee bezig was. Bezoeken is natuurlijk prachtig, maar niet altijd mogelijk. Twitteren kan altijd.
Een andere collega wandelt graag. Ze kan haar wandelroutes delen via Twitter. Daar zijn beslist gegadigden voor, zo ook voor de tweets van onze fietsende collega.
En voor Annet, we kijken regelmatig naar Tei en Tuen, maar die hebben beslist ook een heleboel te vertellen. :)
Voor mezelf? Voor privé gebruik is het nog te vroeg, maar professioneel heeft het zeker zin. Waarom? Omdat wij als bibliothecarissen gewend zijn ons licht onder de korenmaat te zetten. We doen heel veel goeds, maar we vinden dat we dat in stilte moeten doen. Of dat nog afkomstig is uit de tijd dat het een baantje was voor dames van goede stand?
Vertel maar eens op een feestje dat je in de bibliotheek werkt. Het wordt niet echt als werken gezien. Dit idee kunnen we alleen doorbreken als we zichtbaar worden op alle plekken waar je zichtbaar kunt zijn. Met onze professionaliteit, met onze ideeen, met onze inspiratie. Netwerken noemen ze dat. Het zou niet nodig moeten zijn, maar het is het wel.
Uit onderzoek blijkt dat bij vergaderingen niet geluisterd wordt naar de meest deskundige persoon, maar degene die het meest praat. Haal dat licht onder de korenmaat vandaan!
Zit ik op de wereld te wachten?
Kies de mensen die je volgt goed, en Twitter wordt als het werken in een open kantoortuin, zoals we dat in Kerkrade Centrum gewend zijn. Je krijgt mee waar iedereen mee bezig is, en het inspireert je. Je pikt op wat je kunt gebruiken, en negeert waar je niets mee hebt. Zou ik weten van Boekstart of Monumentenmaand als ik op een kamertje alleen werkte? Twitter kan dat kamertje binnenkomen.
De paar maanden waarin ik twitterde, hebben me al veel inspiratie gebracht die ik voor mijn werk kan inzetten. En het is een paar keer voorgekomen dat ik al voorbereid was op de vraag van de directeur omdat ik de aankondiging in een Tweet gezien had.
Verbetert het mijn productiviteit?
Het misschien onverwachte antwoord is: Ja, het verbetert mijn productiviteit. Twee redenen:
- Twitter inspireert me om van platgetreden wegen af te wijken, door te lezen wat collega's beweegt.
- Eén keer per dag twitteren over wat essentieel is voor mij vandaag, zorgt ervoor dat ik beter focus op mijn werk. Dat is een onverwacht voordeel. In plaats dat mijn volle Todo lijst met me op de loop gaat, moet ik bedenken wat het meest belangrijke is dat ik vandaag kan doen, en dat dan ook doen!
De uiteindelijke jury is natuurlijk mijn werkomgeving. Dus laat het commentaar maar komen. :)
Tip: wat is je stem?
Om succesvol te kunnen twitteren, heb je een stem nodig, een eigen stijl. Die is er niet zomaar, die moet je ontwikkelen. Ik sta net in de kinderschoenen. Ik denk nog na over wat ik wil bereiken, en wie ik wil bereiken. Ik kan blijven nadenken, maar ik kan ook gewoon aan de slag gaan. En dat is precies wat ik nu ga doen. Eens kijken hoe ik deze post getwitterd krijg.
My oh my what a wonderful day,
Plenty of sunshine coming my way,
Twittereedodah Twittereeday......
Vorig jaar zijn we een biebtwitter gestart voor de PLB Maand van het spannende boek: Biebgeheimen. Dominique van Heerlen ontwierp de achtergrond, en Gabriele zorgde voor de tweets. Gedurende de hele maand juni werden de activiteiten getwitterd.
Vanuit de theorie dat mensen zich eerder aanmelden bij twitteraars met meer volgers, vroegen we collega's om zich aan te melden. Ik als eerste.
We hadden 65 volgers, voor het merendeel collega's van bibliotheken door het hele land. Sindsdien heeft Gabriele ons account levend gehouden voor het geval dat we het weer eens op deze manier willen inzetten. Er zat dus geen beleid achter, alleen inspiratie. Het aantal volgers staat nu op 119.
Het leidde ook tot de twee succesvolle Twitter workshops die we organiseerden. Om me daarop voor te bereiden, reactiveerde ik mijn eigen account, miriamfrankort.
Ik heb me voorgenomen om iedere werkdag minimaal 1x een tweet te posten. Dat zijn er inmiddels 122.
Zit de wereld op mijn tweets te wachten?
Dat is een opmerking die ik al een paar keer heb mogen lezen bij collega's. Het antwoord daarop is vaker ja dan ze zouden denken. Wat voorbeelden? Eén van mijn collega's is net oma geworden, (gefeliciteerd, Wilma). Haar dochter woont ver weg. Zou het niet leuk zijn als ze elke dag via Twitter zou horen hoe het gaat?
Omgekeerd weet ik zeker dat mijn overleden moeder Twitter omarmd zou hebben. En ik zou het fantastisch gevonden hebben om te lezen waar ze nu weer mee bezig was. Bezoeken is natuurlijk prachtig, maar niet altijd mogelijk. Twitteren kan altijd.
Een andere collega wandelt graag. Ze kan haar wandelroutes delen via Twitter. Daar zijn beslist gegadigden voor, zo ook voor de tweets van onze fietsende collega.
En voor Annet, we kijken regelmatig naar Tei en Tuen, maar die hebben beslist ook een heleboel te vertellen. :)
Voor mezelf? Voor privé gebruik is het nog te vroeg, maar professioneel heeft het zeker zin. Waarom? Omdat wij als bibliothecarissen gewend zijn ons licht onder de korenmaat te zetten. We doen heel veel goeds, maar we vinden dat we dat in stilte moeten doen. Of dat nog afkomstig is uit de tijd dat het een baantje was voor dames van goede stand?
Vertel maar eens op een feestje dat je in de bibliotheek werkt. Het wordt niet echt als werken gezien. Dit idee kunnen we alleen doorbreken als we zichtbaar worden op alle plekken waar je zichtbaar kunt zijn. Met onze professionaliteit, met onze ideeen, met onze inspiratie. Netwerken noemen ze dat. Het zou niet nodig moeten zijn, maar het is het wel.
Uit onderzoek blijkt dat bij vergaderingen niet geluisterd wordt naar de meest deskundige persoon, maar degene die het meest praat. Haal dat licht onder de korenmaat vandaan!
Zit ik op de wereld te wachten?
Kies de mensen die je volgt goed, en Twitter wordt als het werken in een open kantoortuin, zoals we dat in Kerkrade Centrum gewend zijn. Je krijgt mee waar iedereen mee bezig is, en het inspireert je. Je pikt op wat je kunt gebruiken, en negeert waar je niets mee hebt. Zou ik weten van Boekstart of Monumentenmaand als ik op een kamertje alleen werkte? Twitter kan dat kamertje binnenkomen.
De paar maanden waarin ik twitterde, hebben me al veel inspiratie gebracht die ik voor mijn werk kan inzetten. En het is een paar keer voorgekomen dat ik al voorbereid was op de vraag van de directeur omdat ik de aankondiging in een Tweet gezien had.
Verbetert het mijn productiviteit?
Het misschien onverwachte antwoord is: Ja, het verbetert mijn productiviteit. Twee redenen:
- Twitter inspireert me om van platgetreden wegen af te wijken, door te lezen wat collega's beweegt.
- Eén keer per dag twitteren over wat essentieel is voor mij vandaag, zorgt ervoor dat ik beter focus op mijn werk. Dat is een onverwacht voordeel. In plaats dat mijn volle Todo lijst met me op de loop gaat, moet ik bedenken wat het meest belangrijke is dat ik vandaag kan doen, en dat dan ook doen!
De uiteindelijke jury is natuurlijk mijn werkomgeving. Dus laat het commentaar maar komen. :)
Tip: wat is je stem?
Om succesvol te kunnen twitteren, heb je een stem nodig, een eigen stijl. Die is er niet zomaar, die moet je ontwikkelen. Ik sta net in de kinderschoenen. Ik denk nog na over wat ik wil bereiken, en wie ik wil bereiken. Ik kan blijven nadenken, maar ik kan ook gewoon aan de slag gaan. En dat is precies wat ik nu ga doen. Eens kijken hoe ik deze post getwitterd krijg.
woensdag 19 mei 2010
Eddy Bearz goes wiki #11
You mean they still use these???
Toegeven, ik ben een wiki verslaafde. Ik heb jarenlang Notestudio gebruikt, een fantastisch programma om een persoonlijke wiki mee te maken, en perfect voor mensen die werken volgens GTD (Getting things done).
Nog steeds heb ik alle info van alle pc's van de bieb onder handbereik op mijn Palm Pilot.
Helaas. NoteStudio verdiende zijn geld met de Palm Applicatie, en het bedrijf Palm is op sterven na dood. Een geval van niet meegegaan met de tijd, ingehaald door de iPhone, de Google phone, HTC, of andere smart phones. En dus is NoteStudio ook overleden.
Een beetje zoals de bieb. Nog altijd denken dat het zo'n vaart niet zal lopen.;)
Ik heb echt uitgezien naar dit onderwerp in de hoop dat ik een vervanging voor Notestudio zou vinden. Maar vooral ook omdat ik vind - met dank aan Edwin die het voor mij onder woorden bracht - dat informatie vrij moet zijn, vrij gedeeld, en vrij toegankelijk.
Een wiki maakt het mogelijk om informatie vrij te delen. Iedereen levert zijn bijdrage vanuit zijn eigen deskundigheid en interesse, en samen bouwen we aan de toekomst. Het is bijna Star Trek. :)
Het voordeel van wiki's is dat het makkelijk te leren is. Zoek in wikipedia op obscure onderwerpen (Frans Bauer, Ferengi rules of aquisition), en je zult zien dat iemand de moeite heeft genomen om het in te voeren. Dat kan alleen als het eenvoudig is, met weinig regels en redelijk ongestructureerd.
Kijk maar eens wat wikipedia te melden heeft over bibliotheken. Je zult je verbazen waar mensen zich mee bezig houden.
Wiki voor de bieb? Ja. Enerzijds voor het personeel. Alle kleine en grote weetjes - telefoonnummer van de gemeente, waar de hamerkopschroeftang voor Bicat ligt - je kunt het er in opnemen, eenvoudig doorzoekbaar maken, en door iedereen laten lezen en bewerken. Prima toch?
Voor publiek is een ander verhaal. Een wiki moet een thema hebben, zoals de al veel geroemde wiki van Deventer. Als je dan eenmaal een thema gevonden hebt, dan moet je een promotor hebben die het op gang brengt, en op gang houdt. Stel dat we een wiki zouden willen maken voor de Kinger Kal Kloeb met dialect teksten. Dan moet er wel iemand voor zorgen dat het niet een dood paard wordt. Tijdsinvestering dus.
Want een wiki alleen om een wiki te hebben, dat heeft weinig zin. Alhoewel mijn vingers kriebelen om er een te beginnen. Ik mis mijn Notestudio.
vrijdag 7 mei 2010
Eddy Bearz eats #10
Ain't this delicious?
Deze foto had ik al een keer gebruikt, maar past hij niet precies bij het thema?
Ik weet niet meer in welk dorp ik deze foto gemaakt heb, maar volgens mij kan ik de bakker nog blindelings vinden. (Ballon d'Alsace naar beneden, eerste dorp linksaf, voorbij het zebrapad aan de rechterkant).
Delicious
Ik werk niet veel met bookmarks. Ons mailprogramma heeft bookmarkfunctionaliteit. Daar heb ik een lijst die ik overal op het werk kan raadplegen, met de toegangscodes erin versleuteld. Voor de rest doe ik het vanuit mijn geheugen, of google ik opnieuw. En veel updates komen natuurlijk via RSS binnen.
Ik heb me aangemeld bij delicious: eddybearz. Dat gaat eenvoudig. Zoeken en toevoegen ook. Ik voeg één van mijn eigen favorieten aan het 23dingen account toe: Powertoys, een heel simpel programmaatje dat het mogelijk maakt elke foto te verkleinen door een rechter muisklik.
Het nut van social bookmarking
Voor mezelf? Ik ben er nog niet uit. Ik google liever opnieuw. Daardoor zie je heel snel of er recentere sites zijn over hetzelfde onderwerp. Mijn lijst van favorieten na opschoning had 5 items. De andere 45 waren bij nader inzien toch niet meer nodig. Voorlopig zal ik Delicious gebruiken om te zien of het de moeite waard is. The jury is still out.
Voor de bieb? Dat is een ander verhaal. Ik heb het artikel van Rob gelezen over dit onderwerp en over het enthousiasme van de andere bibliotheken.
Even een praktijkcase:
Stel: de 23dingen delicious bevat alleen goed getaggede en relevante websites met betrekking tot bibliotheekwerk in alle vormen. Wat is dan sneller, zoeken met een zoekmachine, of zoeken in Delicious?
Ik wil graag wat weten over bibliotheekmarketing. Let's give it a try. :
Delicious: 2 treffers.
Google: 364 treffers, waarvan de tweede naar Ning leidt. De eerste, een scriptie, is ook in Delicious te vinden. Toch maar Ning even gebookmarked.
Bibliotheek marketing geprobeerd. Zelfde resultaat. Google is beter.
Laten we eens wat moeilijkers proberen. Camperplek. Waarom moeilijker? Google zal me eerst een een aantal commerciele sites tonen.
Ik ben op zoek naar http://www.campercontact.nl/, de beste campersite. Google geeft hem me als 3e, delicious als 1e.
Nog moeilijker. Ik weet dat er een camperplek in Bingen was. Google leidt me rechtstreeks naar campercontact, Delicious vindt niets. Bingen alleen geeft me een aantal sites, waarvan een aantal over de Bundesgartenschau uit 2008.
Ik geef het op. Sorry beste collega's, het internet is dynamisch. Stel dat er we als bibliothecarissen er in slagen onze bookmakrs perfect te taggen, actueel te houden, meteen nieuwe aanvullingen er op te zetten, dan zou het perfect gaan. Maar wacht! Er is al een bedrijf dat een verzameling weblinks voor ons bijhoudt. De naam is Google.
IMHO is social bookmarking te statisch voor gebruik in de bibliotheek. De tijd die we zouden moeten investeren in het bijhouden van een pool van bookmarks kunnen we beter besteden aan het verbeteren van onze zoekstrategieën.
En nu weer naar campercontact. Ik heb zin in een plekje in de Vogezen. Daar waar ik die heerlijke taart gegeten heb. :)
donderdag 6 mei 2010
Eddy Bearz looks back #9
What a climb! Was it worth it?
Nummer 9 alweer. Tijd voor een korte evaluatie. Wat heb ik gezien dat bruikbaar is voor mezelf en voor mijn bibliotheek?
Bloggen
Uit het DNA onderzoek blijkt dat in Kerkrade slechts 4% van de klanten van de bibliotheek de medewerkers noemen als inspiratie voor lezen. Slechts 4%! En we dachten nog wel dat we hier een rol in speelden.
Hoe komt dat? We hebben een aantal mensen in dienst die heel graag lezen, en hun leeshonger ook graag willen delen met de klanten. Mijn vermoeden is dat klanten liever niet om zoekhulp vragen. Maar als je voordat je komt het blog van Angèle of Hans voor de literatuur, dat van Miriam voor de fantasy, en dat van Astrid voor een jeugdboek gelezen hebt, dan verandert dat misschien. Het vraagt natuurlijk wel wat van de organisatie, maar je doet wel aan klantenbinding. Die 4% zou 20% moeten worden.
Kun je dat landelijk aanpakken? Ik denk het niet, want dan wordt het een recensie. Men wil persoonlijk contact, ook al is het dan via Internet.
RSS
RSS is de nieuwe krant, het nieuwe vakblad. We willen eerst en vooral globaal op de hoogte zijn. De diepgang komt later. Voor stafmedewerkers essentieel om op de hoogte te blijven, en als je de goede kiest, dan ben je met 10 minuten per dag klaar. Ik vind de VOB tweet handig en natuurlijk het blog van Edwin. Verder heb ik een aantal techblogs op mijn lijstje staan. Op de hoogte blijven van nieuwe ontwikkelingen. Het is vooral koppen snellen, maar dat is vaak al voldoende.
Fotos
De wereld wordt steeds visueler, en onze bezoekers zijn veel visueler ingesteld dan vroeger. Een foto erbij is essentieel om de aandacht te vangen. En dat zeg ik niet alleen omdat ik Eddy Bearz wil promoten.
Carla had het voorstel voor een biebflickr. Geen slecht idee. Goede fotos blijven een probleem.
We hebben op onze eigen website een fototrommeltje van activiteiten. Bezoekers stellen dat op prijs, ook als de kwaliteit niet altijd even goed is.
Conclusie
Ideeen genoeg. Er staat al wat op mijn Todo lijstje.
donderdag 29 april 2010
Mijn visie op web 2.0
Web 2.0? Moet ik daar een visie op hebben?
Ik word wakker met Johan Strauss. Er zit een (niet Rieu) cd in mijn klokradio/cd-speler, die ervoor zorgt dat ik wakker word met een glimlach. Ik strompel naar beneden (huppelen is een beetje overdreven), pak de krant uit de bus en druk op het knopje van mijn koffieapparaat. De thermostaat gaat een graadje hoger, het is nog kil in de morgen. Koelkast open, melk in de beker, koelkast dicht, koffie in de beker, op de bank met de krant.
Alle voorafgaande handelingen hebben één factor gemeenschappelijk, de factor die ze mogelijk maakt. Enig idee?
Ik zal de factor weglaten, terug naar bed gaan, en nog een keer opstaan.
Ik word wakker door het gerinkel van de wekker. Ik zwaai mijn benen naast het bed, en draai meteen de wekker op. Ik mocht het eens vergeten. Ik strompel naar beneden, ...., en vul mijn waterketel. Terwijl ik wacht tot het kookt, zet ik de gaskachel een beetje hoger. Ik loop naar de kelder voor wat melk, schenk mijn koffie in en loop naar de voordeur. De stadsomroeper komt zo.
Ingewikkelde manier om uit te leggen dat electriciteit onmisbaar is. We maken er van minuut to minuut gebruik van, maar dat feit dringt pas tot ons door als de stroom een keer uitvalt.
Mijn visie
Mijn visie op Web 2.0 en haar opvolgers is simpel: Het web is het electriciteitsnet van de toekomst. Iedereen maakt er gebruik van, maar het is zo verweven in ons dagelijks leven dat we ons dat niet meer realiseren. Dat kan nog 5 jaar duren, dat kan nog 10 jaar duren, maar het komt.
En ja, er zullen mensen zijn die hier niet aan meedoen, net zoals er mensen zijn die nog steeds geen electriciteit hebben. Voor een zeer klein gedeelte van de wereldbevolking zal dat hun eigen keuze zijn, maar voor het grootste gedeelte zal dit veroorzaakt worden door armoede.
Hoe ziet de toekomst eruit?
Laten we nog een keer naar bed gaan.
Ik word wakker met Beethoven uit mijn wekcomputer. Mijn Newyorkse vriendin (de violiste) heeft me vannacht een stukje van haar muziek gestuurd. Zij is de enige die mijn weklijst mag aanpassen, en mijn programma zorgt ervoor dat er niet opeens 120 decibel uit de speaker komt. Beneden gaat op dat moment automatisch het koffieapparaat aan, en begint de broodmachine aan het laatste onderdeel van de baksessie.
Ik open de deur van mijn kleerkast. Op het scherm wordt mijn agenda zichtbaar. Vandaag de maandelijkse werk op het werk dag, online conferencing gaat heel goed, maar soms wil je elkaar toch nog eens echt spreken.
Mijn computer adviseert kledingset #1, geschikt voor een formele bijeenkomst bij lenteweer. Het is nog fris, maar het belooft vanmiddag warm te worden, laagjes dus.
De tandenborstel constateert een klein gaatje. Automatisch gaat er een signaal naar de tandartscomputer voor een afspraak.
De koffie is inmiddels klaar. Ik kan die oude routine van koffie met krant maar niet afleren. Mijn krant is van digitaal papier. Niet van echt te onderscheiden, en ik hoef nooit meer op de krantenjongen te wachten.
Ik heb geselecteerd wat er in moet, en ik heb ruimte vrij gehouden op elke pagina voor 'random' berichten, berichten uit niet geselecteerde rubrieken, zodat ik verrast word. Sport is een vast onderdeel, ik lees het nooit, maar het geeft een goed gevoel om het over te slaan. :)
Als de krant uit is, snel ik koppen. RSS bestaat nog steeds, maar alleen de oldies als ik noemen het nog zo. Ik heb abonnementen op zo'n 300 feeds. Mijn Bot leest ze eerst en tagt ze. Daardoor zie ik redelijk snel wat ik wil lezen en wat niet. Eén klik, en ik houd nog maar 10 berichten over die ik echt wil weten.
Ik geloof dat ik maar ophoud..... Ik zie de toekomst met vertrouwen tegemoet.
Moet iedereen meedoen? (Waarschuwing: tongue in cheek! Lezen op eigen risico!)
Mijn generatie, de vijftigers, kan zich nog permitteren om web 2.0 te negeren. Het zal onze tijd wel duren. Wij zijn uitgerangeerd, niet flexibel, kunnen niet meer leren, en gaan toch bijna met pensioen. Waarom zouden wij nog moeite doen om bij te blijven? We hebben onze eigen wereld van boeken en tijdschriften, Pauw en Witteman en het acht uur journaal. Dat is genoeg om te weten wat er in de wereld speelt. Internet staat voor tijd verspillen met zinloze zieleroerselen van mensen die je niet wilt leren kennen, porno en spelletjes. En daar hebben we toch echt geen tijd voor. RSS feeds zijn onzinnig, want wij hebben Bibliotheekblad.
Of chargeer ik nu wel heel erg? Jullie waren gewaarschuwd. :)
Ik word wakker met Johan Strauss. Er zit een (niet Rieu) cd in mijn klokradio/cd-speler, die ervoor zorgt dat ik wakker word met een glimlach. Ik strompel naar beneden (huppelen is een beetje overdreven), pak de krant uit de bus en druk op het knopje van mijn koffieapparaat. De thermostaat gaat een graadje hoger, het is nog kil in de morgen. Koelkast open, melk in de beker, koelkast dicht, koffie in de beker, op de bank met de krant.
Alle voorafgaande handelingen hebben één factor gemeenschappelijk, de factor die ze mogelijk maakt. Enig idee?
Ik zal de factor weglaten, terug naar bed gaan, en nog een keer opstaan.
Ik word wakker door het gerinkel van de wekker. Ik zwaai mijn benen naast het bed, en draai meteen de wekker op. Ik mocht het eens vergeten. Ik strompel naar beneden, ...., en vul mijn waterketel. Terwijl ik wacht tot het kookt, zet ik de gaskachel een beetje hoger. Ik loop naar de kelder voor wat melk, schenk mijn koffie in en loop naar de voordeur. De stadsomroeper komt zo.
Ingewikkelde manier om uit te leggen dat electriciteit onmisbaar is. We maken er van minuut to minuut gebruik van, maar dat feit dringt pas tot ons door als de stroom een keer uitvalt.
Mijn visie
Mijn visie op Web 2.0 en haar opvolgers is simpel: Het web is het electriciteitsnet van de toekomst. Iedereen maakt er gebruik van, maar het is zo verweven in ons dagelijks leven dat we ons dat niet meer realiseren. Dat kan nog 5 jaar duren, dat kan nog 10 jaar duren, maar het komt.
En ja, er zullen mensen zijn die hier niet aan meedoen, net zoals er mensen zijn die nog steeds geen electriciteit hebben. Voor een zeer klein gedeelte van de wereldbevolking zal dat hun eigen keuze zijn, maar voor het grootste gedeelte zal dit veroorzaakt worden door armoede.
Hoe ziet de toekomst eruit?
Laten we nog een keer naar bed gaan.
Ik word wakker met Beethoven uit mijn wekcomputer. Mijn Newyorkse vriendin (de violiste) heeft me vannacht een stukje van haar muziek gestuurd. Zij is de enige die mijn weklijst mag aanpassen, en mijn programma zorgt ervoor dat er niet opeens 120 decibel uit de speaker komt. Beneden gaat op dat moment automatisch het koffieapparaat aan, en begint de broodmachine aan het laatste onderdeel van de baksessie.
Ik open de deur van mijn kleerkast. Op het scherm wordt mijn agenda zichtbaar. Vandaag de maandelijkse werk op het werk dag, online conferencing gaat heel goed, maar soms wil je elkaar toch nog eens echt spreken.
Mijn computer adviseert kledingset #1, geschikt voor een formele bijeenkomst bij lenteweer. Het is nog fris, maar het belooft vanmiddag warm te worden, laagjes dus.
De tandenborstel constateert een klein gaatje. Automatisch gaat er een signaal naar de tandartscomputer voor een afspraak.
De koffie is inmiddels klaar. Ik kan die oude routine van koffie met krant maar niet afleren. Mijn krant is van digitaal papier. Niet van echt te onderscheiden, en ik hoef nooit meer op de krantenjongen te wachten.
Ik heb geselecteerd wat er in moet, en ik heb ruimte vrij gehouden op elke pagina voor 'random' berichten, berichten uit niet geselecteerde rubrieken, zodat ik verrast word. Sport is een vast onderdeel, ik lees het nooit, maar het geeft een goed gevoel om het over te slaan. :)
Als de krant uit is, snel ik koppen. RSS bestaat nog steeds, maar alleen de oldies als ik noemen het nog zo. Ik heb abonnementen op zo'n 300 feeds. Mijn Bot leest ze eerst en tagt ze. Daardoor zie ik redelijk snel wat ik wil lezen en wat niet. Eén klik, en ik houd nog maar 10 berichten over die ik echt wil weten.
Ik geloof dat ik maar ophoud..... Ik zie de toekomst met vertrouwen tegemoet.
Moet iedereen meedoen? (Waarschuwing: tongue in cheek! Lezen op eigen risico!)
Mijn generatie, de vijftigers, kan zich nog permitteren om web 2.0 te negeren. Het zal onze tijd wel duren. Wij zijn uitgerangeerd, niet flexibel, kunnen niet meer leren, en gaan toch bijna met pensioen. Waarom zouden wij nog moeite doen om bij te blijven? We hebben onze eigen wereld van boeken en tijdschriften, Pauw en Witteman en het acht uur journaal. Dat is genoeg om te weten wat er in de wereld speelt. Internet staat voor tijd verspillen met zinloze zieleroerselen van mensen die je niet wilt leren kennen, porno en spelletjes. En daar hebben we toch echt geen tijd voor. RSS feeds zijn onzinnig, want wij hebben Bibliotheekblad.
Of chargeer ik nu wel heel erg? Jullie waren gewaarschuwd. :)
donderdag 22 april 2010
I found my sister on Flickr!
And she works in a library. How much of a coincidence is that?
This is what the library writes:
Meet "Page" our Library Webkinz
Come to the Children's Room to play with "Page the Polar Bear" Webkinz.. Bring your library card and "check her out" for 15 minutes of in-library use. The staff will log you into our Webkinz account on the computer.
When you're done playing on the computer with Page, be sure to bring her back to the desk to be checked back in so others can play with her too!
De bibliotheek heeft een Webkinz account. Wat dat is, zal ik later uitleggen als we het hebben over online gaming. Ik mijn eigen account laten herleven als ik Eddy's adoptiepapieren kan vinden.
De Weymouth Public Library heeft nog meer goede ideeen. Ga maar eens naar hun Teen en Tween blogs.
Grappig, hun laatste post gaat over een activiteit rondom Maurice Sendak's Where the wild things are. Laat ik nu op dezelfde dag de tentoonstelling in Eygelshoven bezocht hebben met hetzelfde thema!
Jammer dat ze zo weinig updaten.
This is what the library writes:
Meet "Page" our Library Webkinz
Come to the Children's Room to play with "Page the Polar Bear" Webkinz.. Bring your library card and "check her out" for 15 minutes of in-library use. The staff will log you into our Webkinz account on the computer.
When you're done playing on the computer with Page, be sure to bring her back to the desk to be checked back in so others can play with her too!
De bibliotheek heeft een Webkinz account. Wat dat is, zal ik later uitleggen als we het hebben over online gaming. Ik mijn eigen account laten herleven als ik Eddy's adoptiepapieren kan vinden.
De Weymouth Public Library heeft nog meer goede ideeen. Ga maar eens naar hun Teen en Tween blogs.
Grappig, hun laatste post gaat over een activiteit rondom Maurice Sendak's Where the wild things are. Laat ik nu op dezelfde dag de tentoonstelling in Eygelshoven bezocht hebben met hetzelfde thema!
Jammer dat ze zo weinig updaten.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
